Sprowokujmy twórczą „awanturę”! – zachęca prof. Ewa Górska, szefowa Polskiego Towarzystwa Ergonomicznego

Pani Profesor, co zdecydowało o powstaniu I Kongresu Ergonomii? Czym będzie się wyróżniał na tle wielu innych konferencji ergonomicznych?

I Kongres Ergonomii został zorganizowany przez Polskie Towarzystwo Ergonomiczne w celu integracji środowiska naukowego, reprezentowanego przez różne uczelnie, szkoły wyższe, instytuty badawcze oraz specjalistów z różnych gałęzi przemysłu, organizacji i instytucji rządowych i pozarządowych.

To pierwszy tego typu ogólnopolski zjazd od czasu powstania Polskiego Towarzystwa Ergonomicznego, w którym teoretycy i praktycy będą mogli wymienić poglądy na temat stanu i przyszłości ergonomii. Środowisko ergonomistów jest bardzo aktywne, o czym mogą świadczyć liczne konferencje odbywające się każdego roku. Jednak konferencje te, z racji swego charakteru, koncentrowały grupy ludzi zainteresowanych pewnymi, konkretnymi zagadnieniami, stąd ich liczebność i zasięg oddziaływania był ograniczony. Zakres i tematyka lokalnych konferencji często o randze międzynarodowej świadczą o dojrzałości środowiska, a sukcesy przez nie osiągane dały podstawę do podjęcia działań integracyjnych, stwarzających nowe możliwości i wartości.
Z tych powodów Kongres pomyślany został jako forma multikonferencji. Chodziło nam o to, aby w jednym miejscu i czasie odbyły się konferencje, które do tej pory odbywały się w różnych miejscowościach i różnych porach roku. Dlatego też problematyka Kongresu obejmuje wszystkie zastosowania ergonomii, realizowane przez poszczególne grupy naukowców i praktyków. Wśród omawianych zagadnień znajdą się między innymi: ergonomia środowiska pracy, ergonomia wyrobu, ergonomia poznawcza, inżynieria ergonomiczna. Interesującym zagadnieniem jest niedoceniana często ergonomia w projektowaniu dla osób z niepełnosprawnościami i w rehabilitacji. Zajmiemy się także problematyką ergonomii środowiska dzieci i młodzieży, jak również edukacją w tym zakresie.

Ale to chyba nie wszystkie zagadnienia…
Rzeczywiście, specjaliści ergonomii poruszą także zagadnienia bardziej „ukierunkowane”, jak na przykład: ergonomia w działalności architektoniczno-budowlanej, ergonomia w medycynie i stomatologii, bo w tym zawodzie, z racji dużych obciążeń statycznych i specyfiki narzędzi, ergonomiczne stanowisko pracy to niezwykle ważna kwestia. Podczas Kongresu mowa będzie również o ergonomii w rolnictwie i leśnictwie, to tematy budzące coraz większe zainteresowanie, ale też o ergonomii w informatyce, zarządzaniu przedsiębiorstwem. Z niecierpliwością czekam na część poświęconą ekonomiczno-społecznym i ekologicznym aspektom ergonomii, to bardzo ważne kwestie.

A czy przy takiej mnogości zagadnień znajdzie się miejsce i czas na dyskusję?

Oczywiście, bez niej całe przedsięwzięcie nie miałoby sensu! Czas na wymianę doświadczeń i poglądów – teoretyków i praktyków – przewidziany jest w trakcie sesji plenarnych i panelowych oraz podczas sesji plakatowej. Doskonałą przestrzenią na dyskusję są także warsztaty i wystawy i przede wszystkim posiedzenie okrągłego stołu.
Dużą rolę odgrywać będą też przerwy kawowe czy obiadowe, umożliwiające dyskusje kuluarowe – a wszyscy z doświadczenia wiemy, że to właśnie takie rozmowy są najczęściej zarzewiem najlepszych pomysłów i najciekawszych rozwiązań.
Podstawowym założeniem Kongresu jest dokonanie analizy i oceny stanu nauki polskiej w zakresie ergonomii oraz wypracowanie dla niej nowych form organizacyjnych. Kongres pozwoli na unaocznienie miejsc, które są w dziedzinie ergonomii niedopracowane, jak również wskaże pola, którymi ergonomiści powinni się zająć w najbliższych latach. W założeniu organizatorów, ma otworzyć dyskusję, może nawet sprowokować twórczą „awanturę”.

O, to brzmi intrygująco…

(uśmiech) Przede wszystkim chcemy określić formy i metody rozwoju ergonomii w kształtowaniu skuteczniejszych rozwiązań i doskonaleniu zawodowym, a także wdrażaniu osiągnięć ergonomii do praktyki. Bo często nawet najlepsze rozwiązania nie znajdują zastosowania w rzeczywistości, nad czym my, ergonomiści, bardzo ubolewamy. Chcemy, aby obrady okrągłego stołu pozwoliły zmienić ten stan rzeczy, a w każdym razie zainicjować proces zmian.

Imponująca lista wykładowców pozwala myśleć o Kongresie jako o wydarzeniu wyjątkowym…

Z całą pewnością rangę Kongresowi nadają znane i cenione w kraju i zagranicą autorytety naukowe z różnych obszarów ergonomii, które utworzyły komitet naukowy Kongresu. Należą do nich – i tu, uprzedzam czytelników, nastąpi długa lista: prof. Jerzy Charytonowicz z Politechniki Wrocławskiej, dr Halina Ćwirko – Honorowy Prezes PTErg, prof. Dieter Giefing z Akademii Rolniczej, dr hab. Iwona Grabarek z Politechniki Warszawskiej, prof. Jerzy Grobelny z Politechniki Wrocławskiej, doc. Wiesława Horst z Politechniki Poznańskiej, prof. Bronisław Kapitaniak z Unité d’Ergonomie Paris, prof. Waldemar Karwowski z University of Central Florida, prof. Danuta Koradecka, dyrektor Centralnego Instytutu Ochrony Pracy – Państwowego Instytutu Badawczego, prof. Maria Konarska z CIOP-PIB, prof. Wiesław Kotarba z Politechniki Warszawskiej, prof. Tadeusz Krupa z Politechniki Warszawskiej, prof. Joanna Lecewicz-Bartoszewska z Politechniki Łódzkiej, prof. Jerzy Lewandowski z Politechniki Łódzkiej, dr Jerzy Marcinkowski z Politechniki Poznańskiej, prof. Tadeusz Marek z Uniwersytetu Jagiellońskiego, prof. Ewa Nowak z Instytutu Wzornictwa Przemysłowego, prof. Jerzy Olszewski z Uniwersytetu Ekonomicznego w Poznaniu. W komitecie zasiedli również: prof. Leszek Pacholski z Politechniki Poznańskiej, dr Janusz Pokorski z Uniwersytetu Jagiellońskiego, prof. Marcin Sikorski z Politechniki Gdańskiej, doc. Leszek Solecki z Instytutu Medycyny Wsi, prof. Edwin Tytyk z Politechniki Poznańskiej oraz prof. Maciej Złowodzki z Politechniki Krakowskiej.

Nie wymieniła Pani Profesor przewodniczącej Kongresu…

(uśmiech) Liczyłam, że Pan to zrobi. Tak, przewodniczącą jestem ja.

Podczas Kongresu, oprócz obszernej części teoretycznej – oraz „dyskusyjnej”, o czym mówiliśmy – odbędzie się także część warsztatowa, a w niej m.in. niezwykle ważkie zagadnienia, jak ocena ryzyka zawodowego i metody profilaktyki dolegliwości mięśniowo-szkieletowych…

…mikroklimat środowiska pracy, metody oceny zagrożeń mięśniowo-szkieletowych spowodowanych sposobem wykonywania pracy, medyczne skutki zagrożeń cyberprzestrzeni – temat, na który, jak już wiem, czeka wiele osób. To w ogóle mocna część programu, bo oprócz wymienionych tematów, warsztaty obejmują jeszcze zagadnienia prawnych aspektów patologii społecznych w sieci, zagrożeń cyberprzestrzeni w świadomości społecznej oraz zagrożeń wychowawczych świata wirtualnego.
W ogóle warsztaty otwierają Kongres, w przededniu przedsięwzięcia. Jestem pewna, że dla praktyków warsztaty będą gwoździem programu. Będą polem do wymiany doświadczeń w obszarach ergonomii, które z racji postępu techniczno-informatycznego i wymagań aktów prawnych nabrały współcześnie szczególnego znaczenia.

To do zobaczenia we wrześniu. Jest Pani Profesor pełna obaw?

Nie, nie jestem pełna obaw, raczej nie mogę się doczekać, choć muszę przyznać, że to przedsięwzięcie pionierskie w naszym środowisku i pewnego – mobilizującego – stresu nie mogę się wyzbyć.

Dziękuję za rozmowę
Bartosz Reszczyk