Hipolit Piętka
Zakład Ubezpieczeń Społecznych

W przypadku stwierdzenia wykonywania pracy zarobkowej lub wykorzystywania świadczenia rehabilitacyjnego niezgodnie z jego celem na podstawie innych dokumentów niż kontrola prawidłowości wykorzystywania tego świadczenia, sankcje pozbawienia prawa do świadczenia rehabilitacyjnego stosuje się za okresy stwierdzone w tych dokumentach.

Świadczenie rehabilitacyjne w systemie świadczeń pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa funkcjonuje od 1 stycznia 1983 r. Wprowadzone zostało ustawą z 1 lutego 1983 r. o zmianie niektórych przepisów o świadczeniach z ubezpieczenia społecznego i o zaopatrzeniu emerytalnym (Dz.U nr 5 poz. 33). Świadczenie rehabilitacyjne zastąpiło rentę chorobową.
 
Podstawnym celem świadczenia rehabilitacyjnego jest umożliwienie ubezpieczonemu, niezdolnemu do pracy z powodu choroby, dalszego leczenia lub rehabilitacji, w przypadku, gdy obowiązujący okres zasiłkowy jest zbyt krótki dla odzyskania zdolności do pracy i powrotu do zatrudnienia.
Zgodnie z ustawą z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego, w razie choroby i macierzyństwa (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r. Nr 31, poz. 267) ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy przysługuje świadczenie rehabilitacyjne.
Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez okres 12 miesięcy.

Lekarz prowadzący leczenie, zgodnie z par. 6 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 27 lipca 1999 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich, wzoru zaświadczenia lekarskiego i zaświadczenia lekarskiego wydanego w wyniku kontroli lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. nr 65, poz. 741 ze zm.), nie później niż na 60 dni przed zakończeniem okresu zasiłkowego przeprowadza badanie i ocenia, czy stan zdrowia ubezpieczonego uzasadnia:
1) zgłoszenie wniosku o ustalenie prawa do świadczenia rehabilitacyjnego,
2) zgłoszenie wniosku o ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.
Stosownie do wyników tej oceny wystawia zaświadczenie o stanie zdrowia dla celów świadczeń z ubezpieczenia społecznego (druk ZUS N-9), informując ubezpieczonego o potrzebie niezwłocznego zgłoszenia wniosku o ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego lub prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.

Wniosek w sprawie przyznania prawa do świadczenia rehabilitacyjnego składany jest przez ubezpieczonego na druku ZUS, np. – 7 tj. według wzoru określonego w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 27 lipca 1999 r. w sprawie określenia dowodów stanowiących podstawę przyznania i wypłaty zasiłków z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. nr 65, poz. 742 ze zm.).
Wniosek o przyznanie prawa do świadczenia rehabilitacyjnego wraz z kompletną dokumentacją należy złożyć w oddziale ZUS właściwym dla miejsca zatrudnienia, co najmniej na 6 tygodni przed zakończeniem pełnego (182-, a w przypadku, gdy niezdolność do pracy spowodowana została gruźlicą – 270-dniowego) okresu zasiłkowego.
Złożenie w tym okresie wniosku pozwoli na jego załatwienie jeszcze w okresie pobierania zasiłku chorobowego, a tym samym nie wystąpi przerwa w wypłacie należnych świadczeń z ubezpieczenia społecznego.

Do wniosku o świadczenie rehabilitacyjne należy dołączyć:

więcej w numerze 11/2007